Parlament

Ten artykuł dotyczy idei parlamentu. Zobacz też Parlament Europejski.

Zbyt szybka praca parlamentu może powodować samozapłon

Parlament – jeden z najważniejszych organów państw demokratycznych, rodzaj cyrku, na który idzie duża część naszych podatków. Stanowi źródło władzy ustawodawczej, która polega na organizowaniu ustawek.

Nazwa

Pierwotnie doszukiwano się rodzimego pochodzenia wyrazu „parlament” w dialekcie moherskim języka polskiego ze względu na cząstkę „ament”, jednak badania terenowe wykazały, że język, jakim najchętniej posługują się Polacy jest całkowicie nieparlamentarny. Obecnie językoznawcy wskazują na trzy możliwe źródła tej nazwy:

• Włoskie parlare, mówić i mentire, kłamać,
• Francuskie pair lament, lament parów, czyli dawniej francuskich parlamentarzystów, lamentujących, że lud za dużo od nich chce, a za mało daje,
• Przestawienie literek w angielskim palant re(a)lm, królestwo palantów.

Struktura

Podstawowym kryterium podziału parlamentów jest liczba izb, czyli osobnych klatek, w których chowani są jego członkowie:

• jednoizbowe (unikameralne) – stanowią domenę państw, w których nie da się znaleźć wystarczającej liczby ludzi, których można przekupić, jak Dania, Izrael czy Dżibuti. Posiadają najszybsze tempo pracy, pewnie dlatego, że trafia do nich pięć projektów ustaw rocznie.
• dwuizbowe (bikameralne) – większość państw dzieli parlament na dwie izby: niższą (tańszą) i wyższą (droższą). W wyższej, np. polskim Senacie, zaobserwować można oznaki cywilizacji: senatorowie mówią sobie nawzajem „dźdobry” i wycierają smarki na ręce o spodnie, zanim ją podadzą. Z kolei niższa, jak Sejm, bezwzględnie stanowi siedlisko rui, porubstwa i ogółem rozkładu jakichkolwiek obyczajów i więzi społecznych. Posłowie osiągają w porywach 130 dB, poziom hałasu porównywalny ze startującym odrzutowcem.
• trójizbowe (trikameralne) – najrzadszy podział, którego przykładem mogą być niegdysiejsze Stany Generalne Francji: czarna mafia, biała mafia i szara mafia. Reliktem tego systemu w Polsce jest Izba Wytrzeźwień, która ma 24-godzinną kadencję i nieograniczoną liczbę miejsc, ale nie posiada żadnej rzeczywistej władzy, nad swoim życiem także.

Zobacz też

• Prezydent i Rada Ministrów, stanowiący władzę wykonawczą.
• Sąd, stanowiący władzę – nie reguluj odbiornika! – sądowniczą.
• Media, określane niekiedy jako czwarta władza tudzież piąta kolumna.

To jest tylko zalążek artykułu z dziedziny polityki. Jeśli dostajesz wypieków na widok obrad Sejmu – rozbuduj go.