Praga

Ten artykuł dotyczy tej prawdziwej Pragi. Sio, Warszawiaki!

Pra-pra-pra-prahaski knebel, czego nie rozumiecie?

Ukončete prosím výstup a nástup, dveře se zavírají

Komunikat oznajmiający wszem i wobec, że teraz właśnie należy pchać się do drzwi w pociągu metra

Praga, właściwie Próga (cz. Praha, niem. do 1945, ang. głównie w centrum) – miasto otoczone miastem otoczonym miasteczkami otoczonymi wioseczkami, z czego wszystko łapie się pod bycie stolicą Czech. Perspektywami i możliwością szybkiego wyjazdu trzyma ono w sobie półtora miliona stałych mieszkańców, a pięć razy tylu tymczasowych przyciąga. Miasto jest dumnym posiadaczem rekordowej w skali świata liczby polityków odprawionych drogą powietrzną, niewykolejonych tramwajów oraz niedorozwiniętych turystów.

Historia

Dobrze prawią

Pochodzenie nazwy miasta tłumaczy miejscowa legenda: oto zaproszona w dom kmiecia założycielka dynastii Przemyślidów, księżniczka Libusza, wypieprzywszy się w drzwiach, wrzasnęła „Próg? A niech cię, stary chamie!”. Podstarzały (po czterdziestce) gospodarz usłyszał jednak tylko „Próg? A-” (cz. Prah? A-), po czym nieodwracalnie utracił zdolność słuchu.

Miasto (w międzyczasie je wybudowano) już od średniowiecza uznawane było za metropolię, to znaczy miejscowość o granicach tak rozległych, że człowiek nie przekroczy ich nawet wtedy, gdy wyleci z okna ratuszu. Jako pierwsi przekonali się o tym katoliccy radni w roku 1419. Miększe, niemal kreskówkowe lądowanie zaliczyli habsburscy posłowie dwa wieki później, bo przez te dwieście lat za oknem zdążyła się uzbierać spora hałda śmieci, resztek i uczestników poprzednich wyoknień. Już po dwóch latach Praga była świadkiem niezwykłego fenomenu lingwistycznego: po bitwie pod Białą Górą wszyscy jej mieszkańcy zapomnieli, jak mówić po czesku.

Po kolejnych dwóch wiekach i odtworzeniu tegoż wymarłego języka przez grupę zwanych „budzikami” pasjonatów, którzy za każde zapożyczenie z niemieckiego wrzucali do wspólnej skarbonki po pół korony, Praga znalazła się w ścisłej europejskiej czołówce pod względem uprzemysłowienia i jakości życia – głównie dzięki podarowaniu miastu dziesięciu tysięcy koron zaoszczędzonych przez lingwistów.

Pod koniec wieku dziewiętnastego w ramach asasynacji wyburzono i odbudowano półtorej dzielnicy żydowskiej, bo samo jej istnienie było jednym wielkim powodem wprowadzenia regulacji BHP.

Po pierwszej wojnie w Pradze po pięciuset latach przerwy zaczęli rządzić Czesi, z których jako pierwszego i najważniejszego wymienić można prezydenta z nazwiskiem po żonie.

Podczas kolejnej odsłony wspomnianego wydarzenia Praga jako stolica Protektoratu gościła za to między innymi Postzydenta Emila Ohohoho-Hihihi oraz Lorda Protektora Reinharda Heydricha, przedmiotu najbardziej psim swędem wymęczonego zamachu w całej wojnie. Na osłodę dla Niemców pod koniec wojny Prażanie uznali, że zostało ich za dużo i wspaniałomyślnie udając powstanie dali się im powystrzelać.

Po zakończeniu konfliktu w Pradze zarejestrowano zaś – na podstawie ówczesnych źródeł – pierwszy przypadek autodefenestracji w osobie Jana Masaryka, który wyskoczywszy z okna zmarł natychmiastowo, a następnie je za sobą przymknął, bo przeciąg.

Dwadzieścia lat później znudzeni ciągłym wypadaniem z okien mieszkańcy dla pewnej odmiany wskakiwali z chodnika pod sowieckie czołgi, zaś po jeszcze kolejnych dwóch dekadach bogatsi o nowe doświadczenia i biedniejsi o kolegów je zbierających postanowili obalić czerwonych bez rozlewu krwi.

Atrakcje

A tym domkom nie przeszkadzamy, bo robią sesję na Insta

• Zamek Praski (Pražský hrad) – miejsce zamieszkania obecnego Przewodniczącego Rady Browarniczej, sprzedaży Amerykanom wody za sto koron i Chińczykom wycieczek za dziesięć razy tyle. Czasami zamiast czeskiej flagi na maszcie powiewają czerwone gacie.
• Rynek Staromiejski (Staroměstské náměstí) – miejsce charakteryzujące się najlepszymi warunkami do studiowania fizyki tłumów oraz stoiskami z szynką, którą opychają turystom za równowartość naszych dwóch stów.
• Most Karola (Karlův most) – główny punkt zdjęciopędny, gdzie robiąc selfie uwiecznia się wizerunek swój i dwudziestu nieznajomych.
• Dworzec Główny (Hlavní nádraží) – miejsce pierwszego kontaktu z praską infrastrukturą transportową, handlową i rozrywkową. Chyba że ktoś jest na tyle na budżecie, że woli tłuc się Flixbusem na Florenc.
• Stare Miasto (Staré Město) – znane także jako Niezależna Republika Kieszonkowa, teren łowny sprzedawców przeterminowanych węgierskich kołaczy.
• Wieża widokowa Petřín (Petřínská napíšucokoliv a stejněnepochopite) – wieża Eiffla na miarę czeskich możliwości.

Komunikacja miejska

I tak to jakoś szło…

Komunikacja praska w mieście

Sto dziewięćdziesiąt i cztery w lecie chce grzać pasażery

Bardziej się schylajcie nad tym telefonem, to skończycie jak ten autobus

Tym to aż się chce jechać

Tym już trochę mniej, bo jednoskład do półtoramilionowego miasta niezbyt pasuje

A ten za to nowiutki

Pocionk

Jestem tramwajem!

W Pradze w przesuwaniu ludzi i turystów rywalizuje sześć środków transportu: autobusy, w centrum ograniczające się do jednego, 194 (co oprócz numeru linii oznacza temperaturę wewnątrz w Fahrenheitach), tramwaje o długościach od pięciu do pięciuset metrów, trolejbusy – chyba jedyne w tej części Europy, które rzeczywiście zachęcają do podróży, metro kursujące z podobną prędkością, co schody ruchome na stację (co w żadnym wypadku nie oznacza, że powoli), promy wszędzie, gdzie mostów brak i kolejka linowa na Petřín, którą wyremontują w przyszłym dziesięcioleciu.

A numeracja linii najbardziej przypomina chyba tą w Krakowie.

Ważniejsze dzielnice

On Albania – bądź ostrożny!

Praskie dzielnice, notabene o niezwykle kreatywnym nazewnictwie, uwzględniającym ich historię, miejscowe tradycje czy demografię, prezentują się tak:

• Praha 1 – getto dla turystów, oszustów i czego tam jeszcze czort nie ześle.
• Praha 2 – tam chodzą lokalsi, jak chcą pouczyć się historii zamiast kulturoznawstwa.
• Praha 3 – a tam, jak chcą się napić.
• Praha 5 – a tam do roboty.
• Praha 6 – a tam na lotnisko.

Zobacz też

• Warszawa
• Słowacja
• Metro