Jo

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jedna z pierwszych nowel Bohumila Hrabla pt. Jo opowiadała historię nieszczęśliwe zakochanego Honzy, który w gospodzie zapijał smutki. Dzieło składało się z 30 stron zapisanych wyłącznie partykułą „jo”

Jo (cz. jo [ˈjɔ]) – czeska partykuła ogólnego użytku, stosowana by wyrazić potwierdzenie, zdziwienie, uwagę, aprobatę, dezaprobatę, zawiedzenie, podniecenie, ból, żałość, rozkosz, kondolencje, gratulacje, złość, radość, zagubienie, ciekawość, trwogę lub żal – w zależności od odpowiedniego zaakcentowania. Tym samym „jo” jest dowodem na to, że czeszczyzna jest językiem tonalnym. Partykuła ta stanowi ok. 55%[1] słownictwa używanego przez Czechów, dzięki czemu odpowiednie opanowanie używania „jo” pozwala porozumiewać się w języku czeskim na poziomie B2.

Etymologia[edytuj]

Ze staroczeskiego: yo: „defenestrować”, „zrzucać z mostu” < ze starocerkiewnosłowiańskiego: : „obcinać grzywkę i zapuszczać z tyłu” < z praindoeuropejskiego: *yeh2-: „używać reklamówki z Lidla jako torebki”.

Przykład użycia[edytuj]

Jo?
Jo.

I tak rozpadła się Czechosłowacja.

Przypisy

  1. W gwarach rejonu Karlowych War współczynnik dobija do 72%