Algorytm: Różnice pomiędzy wersjami
Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
M (Dodaję szablon {{stopka}}) |
M (→Złożoność obliczeniowa: delink szablonu) |
||
Linia 39: | Linia 39: | ||
{{przypisy}} |
{{przypisy}} |
||
{{informatyka}} |
|||
{{stopka}} |
{{stopka}} |
||
[[Kategoria:Programowanie]] |
[[Kategoria:Programowanie]] |
Wersja z 11:43, 23 gru 2021
Algorytm – (nie)skończony ciąg niejasno zdefiniowanych czynności, które w pokrętny i zawiły sposób prowadzą do kompletnej frustracji programisty, użytkownika i procesora. Według niepotwierdzonych teorii algorytmy mają służyć rozwiązywaniu problemów.
Rodzaje
Żeby się nie nudzić, matematycy i informatycy wymyślili całą masę rodzajów algorytmów.
- Dziel i zwyciężaj – technika ta polega na dzieleniu zadania na wiele malutkich części. Następnie owe części rozdaje się praktykantom do rozwiązania. Dzięki temu możemy mieć pewność, że każda z części zostanie źle rozwiązana i po połączeniu błędy te się zniwelują[1].
- Programowanie dynamiczne – podobnie jak w poprzedniej metodzie dzielimy zadanie na kilka mniejszych i łatwe części dajemy rozwiązać komuś innemu. Następnie na podstawie tych rozwiązań zgadujemy wynik.
- Metoda zachłanna – czyli metoda na pałę. Rozwiązujemy problem jak popadnie, a na koniec zabieramy zachłannie wypłatę dla całego zespołu dla siebie.
- Programowanie liniowe – łączymy wszystkie literki, kropeczki, krówki czy co tam mamy linią. Po tym zabiegu wystarczy rzucić okiem na kartkę, a rozwiązanie samo się ujawni.
- Brute force – metoda na zastraszanie. Do jej przeprowadzenia niezbędna jest jakaś broń, nada się np. bejsbol albo wałek kuchenny. Rozkazujemy komputerowi rozwiązać problem pod groźbą pobicia wyżej wymienioną bronią[2]. Gdy to nie da oczekiwanego rezultatu, na
my w komputer do skutku. Efekt gwarantowany, aczkolwiek metoda ta może być nieco czasochłonna.
- Heurystyka – piszemy algorytm, który działa dla jakichś danych byleby działał. Następnie modlimy się[3] żeby wykonywało się to poprawnie.
- Rekurencja – tę metodę da się wyjaśnić tylko przy pomocy rekursji.
- Praca równoległa – ta metoda polega na wzmaganiu ducha sportu i rywalizacji w komputerach. Dajemy to samo zadanie kilku komputerom i każemy im je rozwiązać na czas. Komputer który wygra w nagrodę dostaje nowy dysk twardy/RAM/procesor[4].
- Sztuczna inteligencja – czyli zrzucanie całej roboty na komputer.
Główny artykuł: Sztuczna inteligencja
- Algorytmy ewolucyjne – tworzymy kilka byle jakich algorytmów, zostawiamy je w ciepełku i czekamy aż zaczną się rozmnażać. Po kilku pokoleniach powinny się pojawić jakieś sensowne programy. Jedyną wadą tej metody jest możliwość narażenia się lokalnemu guślarzowi za stosowanie niezgodnych z Biblią praktyk ewolucyjnych.
- Algorytmy kwantowe – (bardzo) teoretyczne metody oparte na splątywaniu ze sobą kwantów i skwarków. Dokładnie nie wiadomo jak to niby ma działać, ale według niekoniecznie trzeźwych fizyków algorytmy kwantowe zrewolucjonizują kryptografię.
Przykłady algorytmów
- Sortowanie bąbelkowe – bardzo intuicyjny algorytm, aby go należycie wykonać należy wrzucić wszystkie liczby do garnka z wodą (koniecznie posolić!) i wstawić na gaz. Podczas gotowania na powierzchni wody zaczną się pojawiać bąbelki z liczbami w środku. Należy wtedy wyjmować liczby z garnka w kolejności, w jakiej wypływały na wierzch.
- Sortowanie szybkie – w gruncie rzeczy działa tak samo jak poprzedni algorytm, tyle że trzeba to robić szybciej. Można sporo czasu zaoszczędzić poprzez zatrudnienie kilku murzynów do wyciągania
pierogówliczb i dokupienie większej ilości garnków. - Algorytm Dijkstry – metoda opracowana przez wk
ego korkami Holendra Edsgera Dijkstrę. Pozwala znaleźć najdłuższą i najbardziej pokrętną drogę z punktu A do punktu B przez punkty H, W, D i oczywiście P.
- Stacja rozrządowa Dijkstry – bardzo polski algorytm, mimo że jest autorstwa Holendra. Pozwala zamienić normalne działanie matematyczne – na przykład na jakże czytelną odwrotną notację polską czyli .
- Eliminacja Gaussa – właściwie to jest zabawa polegająca na znalezieniu i zabiciu Gaussa ukrytego w układzie równań liniowych. Ulubiona rozrywka znudzonych studentów matematyki.
Złożoność obliczeniowa
Znudzeni problemami codziennego życia, informatycy obmyślili pewnego dnia zabawę – zawody gdzie zadaniem jest zaprojektować jak najwolniejszy algorytm. Na sędziów wybrali matematyków, którzy w przypływie inwencji wymyślili nawet sposób oceniania – notację O[5]. Można w ten sposób wiarygodnie[potrzebne źródło] oceniać szybkość zżerania RAMu i cykli procesora przez algorytm.
- – podejrzałeś wynik, przyznaj się draniu!
- – to przecież to samo, weź się wreszcie do roboty;
- – albo jesteś algorytmicznym geniuszem, albo się pomyliłeś przy szacowaniu;
- – no, wreszcie jakiś sensowny wynik;
- – zazwyczaj tyle wychodzi dla skomplikowanych algorytmów[6], w praktyce okazuje się, że to jednak ;
- – żebyś nie wiem jak się spinał, nie wyjdzie ci z tego ;
- – słabo, próbuj dalej!
- – toż to zwykły, ch
wy brute-force!
- – chyba przesadziłeś z tą rekurencją;
- – tak zwane ;
- – zaraz, ty chyba nie…
- – co… Co to w ogóle, k
a, ma być?!
Przypisy
- ↑ Przynajmniej w teorii
- ↑ Spokojnie, groźby wobec komputerów nie są karalne w Polsce. Chyba.
- ↑ Najlepiej do św. Turinga, może być też bł. Knuth
- ↑ Najłatwiej zabrać te części z jakiegoś przegranego komputera
- ↑ Nie mieli lepszego pomysłu na nazwę, a dalej indagowani wydawali z siebie tylko przeciągłe Ooooooo
- ↑ Bo nikomu się tego nie chce liczyć
Zobacz więcej artykułów w portalu o informatyce.