„Złote Ziemniaki 2025” rozdane!
Nagrodziliśmy najbardziej absurdalne wydarzenia minionego roku – zobacz kto wygrał!
Antymon
Antykomor Ancymon Antymon (Sb) – pięćdziesiąty pierwszy pierwiastek chemiczny, półmetal. Ludzkości znany jest już od starożytności, więc krążyły o nim różne legendy, nadawano mu symbole i tym podobne cuda. Jego symbol wygląda jak stojąca na głowie kobieta. Występuje w czterech odmianach, z czego trzy są kolorowe, a jedna wybuchowa. Spotkać go można w małych ilościach pod ziemią, jednak nie jest zbyt towarzyski i zazwyczaj jest go tam mało. Nie zadaje się z kwasami.
W połączeniu z ugotowanym kwasem azotowym zmienia się w białą i trudno rozpuszczalną maź[1], zwaną kwasem antymonowym.
Antymon w jednym z wcieleń bierze przykład z kolegi i bombarduje promieniami gamma wszystko, co się rusza, a szczególnie płuca i kości.
Zastosowanie[edytuj • edytuj kod]
Trzech kolorowych odmian używa się między innymi do ekstremalnego kolorowania. Tego ostatniego, wybuchowego, dodaje się do zapałek, aby mała eksplozja rozpaliła całą siarę. Jest go tam stosunkowo mało, bo jeżeli byłoby go dużo, nie istnieliby już palacze. Skurwiel robi na dwa fronty, ponieważ obok podpalania dodawany jest do środków zwiększających odporność na ogień. Antymon dodawany jest też do stopów w drukarstwie, więc po części odpowiedzialny jest za wydawanie Faktu i Wybiórczej. Wykorzystywany jest również do zatwardzania pocisków ołowianych.
Zastosowania w medycynie[edytuj • edytuj kod]
W średniowieczu był także używany do wywoływania wymiotów, jako że wystarczy napić się odrobiny wina z kielicha z dodatkiem antymonu, by zwrócić wszystko, co się ma w żołądku. Jak widać, z jego istnienia płynie wyłącznie samo zło. Należy dodać, że jest to skuteczny środek przeciwko mnichom. W XV w. przeor klasztoru św. Piotra, Bazyli Valentine eksperymentował ze związkami antymonu. Resztki po zabawach w małego chemika wyrzucał wprost do zagrody świń. Zaobserwował, że świniaki przybierają na wadze i są żwawsze po antymonie. Zastosował to również wobec braciszków, jednak przesadził z dawką i uśmiercił wszystkich. Stąd ma się ponoć wywodzić nazwa (fr.) antimonine – przeciwko mnichom.
Jako antymonoglukonian sodu, jest stosowany, by wyleczyć skórę z lejszmaniozy, czyli takiego cholerstwa przenoszonego przez owady. Antymon w spółce z sodem ratuje twoją skórę od wyglądania, jak rozpuszczona w słonej wodzie rana, po pchnięciu gorącym morgenszternem.
Antymon w formie kuleczki pod mistyczną nazwą pigułki wieczystej, potrafił w mgnieniu oka wywołać większą srakę tysiąclecia niż Baranina na grubym, ostry sos doprawiony wasabi i sosem sriracha. Natomiast najlepsze jest to, że owa antymonowa kuleczka po tym gównianym incydencie była gotowa do ponownego użycia[2]
Zobacz też[edytuj • edytuj kod]
| Układ okresowy pierwiastków chemicznych |
|---|
2
3
4
9
10
11
12
13
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
53
54
55
56
57
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
