„Złote Ziemniaki 2025” rozdane!
Nagrodziliśmy najbardziej absurdalne wydarzenia minionego roku – zobacz kto wygrał!
Wodór
Bez wodoru, nie byłoby tu niczego, co właśnie widzisz. Dlaczego nie jesteś mu za to wdzięczny?
- Anonimowy chemik i jego refleksja
A jakby zamiast wodoru pierwszy powstał np. hel?
- Anonimowy nie-chemik i jego pytanie
Nie zadawaj głupich pytań!
- Anonimowy chemik i jego odpowiedź
Wodór (H) – pierwszy w układzie pierwiastek chemiczny, niemetal, a mimo to podstawowa substancja szeregu aktywności metali. Wodór z pozoru jest bardzo skromny i uniwersalny. Jeden proton i jeden elektron. Taki układ sprawia, że chce on za wszelką cenę upodobnić się do starszego brata – helu, który ma o jeden elektron więcej. Przez to wodór łączy się z czym popadnie. Z tlenem dając wodę i jon wodorotlenowy, z węglem dając węglowodory, z innymi niemetalami dając kwasy i z metalami dając wodorki. Wodór prawdopodobnie współpracował z SB. Znaleziono jego teczki, w których występował pod pseudonimami Prot, Deuter i Tryt.
Zastosowanie[edytuj • edytuj kod]
Czerpiąc inspirację z kosmosu, wodór świetnie sprawdzałby się jako paliwo napędowe. Jest wszędzie dookoła nas, a nawet i w nas samych. Jako źródło energii, byłby praktycznie darmowy i niewyczerpalny. Dopóki jednak koncerny naftowe nie wydobędą ostatniej kropelki ropy z ziemi, dziwnym zbiegiem okoliczności napędy wodorowe nie trafią do publicznego użytku. Poza tym, wodór składa się na praktycznie każdą organiczną substancję znaną człowiekowi. W połączeniu z tlenem tworzy zabójczy monotlenek diwodoru. Dzięki niemu istnieją alkohol, papierosy i narkotyki, a to dopiero początek listy…
Deuter[edytuj • edytuj kod]
Deuter jest izotopem wodoru, gdzie do biednego protonu przylazł neutron do towarzystwa. Tworzy związek z tlenem, czyli tlenek deuteru(I), gdzie choćby najmniejsza część powoduje śmierć na miejscu. Mimo to, ten niebezpieczny związek jest używany w elektrowniach atomowych i w wytwórniach bomb atomowych, czyli i tu wdarł się Czarnobyl.
Jon H+[edytuj • edytuj kod]
Wodór, poszukując towarzysza, często, a raczej zawsze, pożycza koledze swój elektron, aby kompan pożyczył mu swój. Gdy przychodzi co do czego, to taki przykładowy chlor, z którym biedak się połączył, zabiera jedyny elektron H. I powstaje H+-czyli sam proton. H+ występuje w kwasach. Bez wodoru, kwas to nie kwas, tylko jakiś wodnopodobny szmatławiec. Niby taki jeden proton, a ile potrafi zmienić! Spróbuj włożyć rękę do kwasu solnego. Teraz!
I jak…? Najbliższy szpital 200m na prawo.
Związki[edytuj • edytuj kod]
- H – wodór
- H2 – wodór cząsteczkowy
- H-H – rapowodór
- HHH (ha-ha-ha) – gaz rozweselający
- HOH – woda (a co z H2O?)
- HO HO HO – święty mikołajnik
- CHWDP – węglo-wodór w denaturacie fosforyzującym
- HWDP – fosforowodorodeuterek wolframu
- CHUI – jodometan uranu(II)
- MoHEr – erbowodór molibdenu
- HAu – złotek wodoru (powstający w strunach głosowych psów)
Otrzymywanie[edytuj • edytuj kod]
Wodór można otrzymać w reakcji analizy holmu zgodnie z równaniem:
2 HO → H2↑ + O2↑
| Układ okresowy pierwiastków chemicznych |
|---|
2
3
4
9
10
11
12
13
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
53
54
55
56
57
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
