Gwóźdź logo.svg
Masz swój ulubiony tekst z artykułu na Nonsensopedii, który trafia w sedno i rozbawia do łez? Zgłoś go w konkursie Gwóźdź!

Bolesław Bierut

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
A oto twarz Bolecha: oczywiście wąsio-wąsio na pierwszym planie

Pojechał dumnie, wrócił w trumnie

Zrozpaczony naród o śmierci ukochanego przywódcy

Co to jest Bierut? To jakieś zwierzę?

Przeciętny Polak o Bierucie

Obywatel BB!

Towarzyszki-fanki o Bierucie

Pojechał w futerku, a wrócił w kuferku

Roześmiany naród o śmierci Bieruta

Bolesław Bierut (ros. Болєслав Берут, ur. 18 kwietnia 1892, zm. 12 marca 1956 w Moskwie) – komunista, prezydent RP, ziomek Stalina, członek gangu The Stalin's Friends, przewodniczący samorządu szkolnego KC PZPR, poza tym – towarzysz.

Droga od młodzieńca do Prezydenta RP[edytuj]

Już jako mały chłopiec Bolek miał wielkie aspiracje komunistyczne. Chciał zostać politykiem i należeć do lewicy, stąd w budzie nazywali go Lewusem bądź Lewarem. Został włączony do jednej z partii w wieku dwudziestu lat. Otrzymał jakże chlubną pracę zecera. Po zdobyciu niepodległości nastąpiła fuzja PPS-Lewicy i SDKPiL i powstała odnowiona Komunistyczna Partia Robotnicza Polski. Przeniesiono więc go do KPRP. Do 1933 było bajer, ale właśnie w 1933 znów namieszał. Skazano go za działalność komunistyczną, ale zwolnili go na mocy amnestii. W 1943 po informacji od towarzyszy z KC przybył razem z Pawłem Finderem oraz innymi ludźmi do Warszawy. Tam zapoznał się z Gomułką. Jak tylko Stalin zobaczył Bieruta, zakochał się w nim i Bolesław uzyskał jego uznanie. Jednak jak pokazała historia, jedna ze stron kochała bardziej.

5 lutego 1947 Bolesław Bierut został Prezydentem Rzeczypospolitej Lubelskiej Ludowej. Mieszkańcy lasów na kieleckiem, na Podkarpaciu i Podlasiu do początku lat pięćdziesiątych nie chcieli uznać tej decyzji. Bierut nie miał innego wyjścia, jak tylko postawić ich pod ścianą. Była to ściana egzekucyjna.

Edukacja[edytuj]

W 10 lat ukończył 5 lat podstawówki, przez 2 lata uciekał z kursów wieczorowych, chodził (rzekomo) na wyższe kursy w Warszawie i Moskwie. Znajomość języków wyraźnie wykraczała poza normę krajową. Potrafił rozmawiać w międzynarodowym języku rosyjskim, a nawet mówił po polsku, co było wśród nowej władzy rzadko spotykane. Można też nadmienić, iż znał, troszkę, ale znał niemiecki. Przydało mu się, gdy na terenie dzisiejszej Białorusi w czasie wojny współpracował z Gestapo. Zresztą, łatwo to wytłumaczyć. Słyszane za młodu słowa: Hände hoch! Raus!, zapadają w pamięć.

Rządy[edytuj]

Po niezbędnej legitymizacji władzy na sowieckich bagnetach przystąpił do rządzenia nową Polską. Co prawda bez wzrostu gospodarczego, połowy inteligencji, Mikołajczyka i jeszcze innych rzeczy, na które mało kto będąc zecerem zwraca uwagę, ale za to z wielkim klocem, który upiększył panoramę i bez tego pięknej jak kupa Warszawy, którego widok posłużył wkrótce mieszkańcom stolicy do przyśpieszenia decyzji o samobójstwie.

Wprowadził tzw. dekret Bieruta. Wszystkie squaty i pustostany odtąd przejęło państwo.

Miał dwójkę zaufanych współpracowników. Pierwszym z nich był Jakub Berman, de facto nr 2 w państwie (po Stalinie), oficjalnie tylko sekretarz stanu w Radzie Ministrów i jeden z najprzystojniejszych zbrodniarzy w historii. Ostatnią część tercetu tworzył Hilary Minc, specjalista ds. gospodarczych, patron kariery politycznej Leszka Balcerowicza

The Stalin's Friends[edytuj]

The Stalin's Friends to gang, do którego należał tawariszcz Bierut. Bolek był jedną z głównych postaci głoszenia Ewangelii wg Świętego Józefa w Polsce. Oprócz niego członkami gangu byli również:

  • Klement Gottwald – prezydent Socjalistycznego Związku Czechosłowackiego. Zmarł krótko po Stalinie, ponieważ nie mógł dłużej bez niego żyć.
  • Mátyás Rákosi – sekretarz Madziarskiej Partii Robotniczej, nie pomogła mu później nawet fryzura „na Chruszczowa”. Węgrzy woleli inną odwilż.
  • Walter Ulbricht – polityk NRD-owski (Nie Rżnij Debila).
  • Gheorghe Numanuma-Jej, właśc. Gheorghe Gheorghiu-Dej – przywódca Rumunii.
  • Todor Żniwkow – komunista, z zamiłowania Bułgar.
  • Enver Hodża – a ten nigdy nie istniał. Tak naprawdę Hodża to pseudonim artystyczny Stalina, chcącego anonimowo wydawać single w Radiu Wolny Mijal.

Kiedy to Stalin zasnął na wieki…[edytuj]

Śmierć Józia wstrząsnęła Bierutem. Płakał dniami i nocami. Przecież to był jego mentor. Podczas XX Zjazdu KPZR nagle stan prezydenta się pogorszył. W tym momencie pomyślał sobie: Jeżeli i Wielki Wódz zmarł, to czemu ja nie mogę?. I zmarł. Wszystko pod kontrolą niezawodnych radzieckich lekarzy, którzy choć dokonywali cudów, ateiście nie pozwolili zmartwychwstać.

Paradoks grabarza[edytuj]

Bierut wprowadził tzw. normy produkcyjne, zwane stachanowskimi czyli pracę przez 48 godzin na dobę. Wyznaczało się 100% normy, które należało przekroczyć, by dostać potem druciany medal na pamiątkę i soczystego buziaka od przewodniczącego Partii w danym regionie. Absolutnym hardkorem pracy okazał się rębacz dołowy Wincenty Pstrowski. W lutym 1947 roku wyrąbał 25 km dołu w sztolni, z którego wydostawał się przez cały marzec, w kwietniu wyrąbał światłowód do Moskwy, robiąc 200 % normy, zaś w maju… w maju zaczął boleć go ząb.

Interwencja dentysty nie należała do udanych, szczególnie w skutkach. Stomatolog wyrąbał Pstrowskiemu trzy zęby zamiast jednego, ustanawiając 300 procent normy. Do rany wdało się śmiertelne zakażenie i Pstrowski gwałtownie spadł z normy. Jednak zadaniom wyznaczonym przez Bieruta dzielnie w sukurs przyszedł grabarz, który nie tylko złożył robactwu nieustraszonego rębacza dołowego w ofierze, ale sam codziennie na skutek działań nieznanych sprawców i prokuratorów wojskowych po tygodniowym przeszkoleniu wyrabiał normy, o jakich Pstrowski mógł tylko pomarzyć…

Zobacz też[edytuj]